Ik kan het echt presteren, iets in mijn handen hebben, twee keer knipogen en het daarna spontaan kwijt zijn. “Waar heb ik nu dat briefje gelaten..?!” Vanmorgen in alle drukte een korte notitie gemaakt als voorbereiding op de afspraak van vanmiddag. Lichtelijk geen zin om mijn planner te pakken, dus was het notitieblaadje, welke naast me op de tafel lag, de snelste optie. Eigenlijk wist ik toen al dat dit geen slim idee was. En nu, een paar uur later, is het daar het gevolg ervan… stress..

Lichtelijk in paniek kijk ik op mijn horloge, nog 5 minuten! Ik voel de kleine stresshormoontjes op mijn schouders springen… en nee, die werken niet mee!  Want die kleine minions zijn zo stuiterend dat mijn stresslevel binnen no-time omhoog schiet van 1 naar 5, tijd voor een sprintje…  Alles op de kop, zoekend in mijn tas, de zakken van mijn jas en in de kast, maar tevergeefs. Waar ik ook kijk, geen enkel spoor van een notitieblaadje.

Met een diepe zucht kijk ik om me heen, “oké, rustig blijven, geen stress en nadenken…” “Ik ben toch niet gek?” Ik bewaar altijd alles op een plek, ben dol op vakjes en bakjes om zo iedere keer weer een gestructureerd leven te leiden. Nou ja.. een poging tot 🙂  Maar meestal weet ik daardoor altijd exact wat ik doe en waar ik alles opberg. Yeah right Fernanda… Nu dus even niet.. “Zou ik het dan toch weggegooid hebben?” Onmogelijk! Het is belangrijk, dus zou ik nooit doen. Oké, nog een keer zoeken, vast niet goed gekeken. Opnieuw alles op de kop, nogmaals in mijn tas, in mijn jas, kast weer open, maar nee hoor, onvindbaar.

Dit zijn nu van die momenten dat ik echt moe van mezelf kan worden haha, want het is uiteraard niet de eerste keer dat dit gebeurd. Nu komen momenten als deze meestal wel goed en lost het zich vanzelf op, alleen het probleem bij mij is dat ik er altijd op het laatste moment achter kom. Aahh! Uit mijn telefoon klinkt het geluid van een alarm, afspraak over 10 minuten. Oké, no time to waste, gewoon gaan en er op vertrouwen dat het goed komt. Wie weet schiet het me nog wel te binnen, blijven denken!

Terwijl mijn hersens volop aan het brainstormen zijn, rijd ik naar de locatie. Loop naar binnen, ga zitten en terwijl ik een overheerlijk kop koffie krijg, pak ik mijn telefoon uit mijn broekzak. In mijn ooghoek zie ik een witte waas welke langzaam verdwijnt op de grond. Ik kom dichterbij en zie een heel mooi keurig opgevouwen briefje. Terwijl ik er naar kijk verschijnt er een lach op mijn gezicht, het me weer gelukt. Met een diepe zucht pak ik het op, voel alle stress verdwijnen en komt ineens de herinnering in me op. Ohja, ik had het in mijn zak gestopt, dan kon ik het niet vergeten…

Column Disfrutala - Stress