Dankjewel

We worden ermee opgevoed, leren het netjes te zeggen wanneer we iets krijgen, wanneer we iets ontvangen. Op de meest simpele momenten van de dag als een gewoonte , op een drukke dag snel even tussendoor en op de dagen wanneer we het echt nodig is met een lieve knuffel. En die laatste is de meest kostbare versie, wanneer het stukje echtheid erbij komt kijken. Iets voor iemand betekenen, helpen waar nodig, er zijn op de juiste momenten, Het simpele, maar ook zo waardevolle woordje. Het woordje welke we vaker zeggen dan we zelf door hebben. Het woordje wat je nooit mag vergeten…

Dankjewel

De laatste dag van het jaar, tijd om terug te blikken, tijd om te beseffen wat er is geweest. Alle gebeurtenissen van het afgelopen jaar, maar misschien ook wel de jaren ervoor. Stilstaan bij alle dankbare momenten, stilstaan bij alles wat je hebt mogen bereiken. Zorgen dat de gewoonte het niet overneemt van de waardering. Zorgen dat je bij de les blijft en heel goed beseft wat je eigenlijk allemaal wel niet hebt. Het schrijven van deze blog was snel gedaan, ik weet heel goed waar ik dankbaar voor ben, schudt mezelf vaak wakker om er even bij stil te staan en vond het zeker een waard om dit met jullie te delen.

Dansschool

Met kleine oogjes, haren totaal verward en een shirt nat van zweet zit mijn dag erop. Nog even een laatste check, spullen in mijn tas en tijd om te gaan. Ik kijk op mijn horloge en zie dat het is al 22.10 uur. Oef, weer een latertje, maar het waren goede lessen. De choreografieën zitten er al aardig in en het plaatje begint te komen. Altijd fijn als je een dag hebt die zo lekker verloopt. Waarbij alles even gaat zoals je had gepland en de motivatie op en top is. Heerlijk!

Maar toch neem ik nog even het moment om erbij stil te staan. Ik kijk om me heen en besef me dat ik eigenlijk heel dankbaar moet zijn. Er soms even bij stil moet staan wat ik allemaal heb bereikt de afgelopen jaren. Al 6 jaar lang de trotse eigenares van een dansschool. Een prachtig pand met mijn naam op de voorkant… Het geluk hebben om iedere dag te mogen doen wat ik het leukste vind. Hoe gaaf is dat! Zonder al het gunnen van anderen was dit nooit gelukt…..Dankjewel

Spaans in Spanje

Met wateroogjes sta ik op het vliegveld, nooit goed in geweest. ‘Afscheid’ nemen, al is het maar voor een week, echt zo niet leuk! Na een lieve knuffel en een kleine peptalk ga ik het nu toch echt doen. Weken lang druk gemaakt, alle voorbereidingen gedaan en nu sta ik alleen op Schiphol. Is het moment eindelijk daar waar ik zo naar heb verlangd, maar ook zo tegenop heb gezien. En nog steeds die twijfel door mijn hoofd, alleen in het vliegtuig, alleen naar Spanje… durf ik dat echt?

Ik ben nog nooit alleen op reis geweest. Hou me graag vast aan het vertrouwde en veilige gevoel van samen thuis zijn. Maar als je iets wil bereiken en stappen dichter bij je doel wil komen is een uitdaging als deze te gaaf om niet te doen. Alleen de dankbaarheid al dat het mogelijk is, dat ik de kans krijg en het me gegund wordt. Bijna 5 weken lang naar Spanje, waarvan 1 week alleen. Hoe gaaf, hoe ervaring rijk. Geweldige weken zijn het geweest, voorbij gevlogen en achteraf viel het allemaal reuze mee. Was het helemaal niet zo eng als ik me had voorgesteld. Al die gedachten voor de tijd met wat als….. Het heeft me laten zien dat mensen er voor elkaar zijn wanneer nodig. Zelfs als je ze nog maar net kent. Dat wanneer je jezelf openstelt je het ook terug krijgt. Ze je willen helpen en voor je klaar staan als het nodig is. Saamhorigheid, zoveel geduld van mijn leraar en uiteindelijk ook heel veel gezelligheid. Prachtervaring om nooit te vergeten….Dankjewel

No te preocupes – Alles komt goed

No te preocupes, alles komt goed. Hetgeen wat me altijd gezegd wordt als ik even een ‘paniekmomentje’ heb, even radeloos ben en niet weet wat te doen. Op zoek naar een oplossing die ik op dat moment nog even niet weet.

Daar zit ik dan, behoorlijk radeloos op de bank. Ik probeer mezelf te zeggen dat ik echt niet mag klagen, maar een baalmomentje heb ik zeker. Een hele zomervakantie niet gesport, heerlijk uitgerust, lekker weer thuis en dan ineens een voetblessure… Hoe dan?! Toch teveel gelopen op al die onverharde wegen? Waar het ook door komt, geen fijn begin van een nieuw seizoen. Maar goed, kop op, gaat vast snel over… Tenminste dat was de planning…

Tot nu toe ben ik altijd gezegend geweest met het feit dat ik in de afgelopen jaren nooit een blessure heb gehad. Met 30 uur dansen in de week is de kans er natuurlijk altijd, maar gelukkig nog nooit gehad (afkloppen 😊) Zelfs een griepje kon ik vaak in het weekend houden en door mijn grote motivatie en liefde voor mijn werk, altijd doorgegaan. Maar nu is het toch echt mijn beurt, inmiddels zijn we drie maand verder en nog steeds een onwijs zere voet. Nu mag ik echt niet klagen, want er zijn zoveel ergere dingen, maar balen doe ik wel. Boordevol energie lukt het me maar niet om pijnloos en vrij te dansen. Tijd om een stapje terug te doen, al ben ik daar niet altijd goed in. Choreografieën maken in mijn hoofd, lesgeven op een creatieve manier en de groepen zelf laten dansen.

Positieve kant

Maar aan alles zit een positieve kant, een ‘reden’ wat laat zien waarom iets gebeurt. Heel veel lieve hulp, groepen die zelf gaan dansen, belangstelling en begrip. Lieve collega’s die proberen je uit de brand te helpen, er voor je zijn waar mogelijk. Op momenten als deze wordt je weer bewust van het niet alleen zijn, weet ik dat ik dankbaar ben met lieve mensen als deze om me heen. Oplossingen zijn er om problemen op te lossen. Zolang je er maar open voor staat….Dankjewel

Een lieve knuffel

Met rode opgezwollen ogen zit ik op de bank, bij te komen van een flinke huilbui vanuit het niets. Even verdrietig door het terugdenken aan dierbare momenten. Momenten waar je heel gelukkig van wordt, maar welke je ook heel verdrietig kunnen maken. Degenen welke laten zien wat de realiteit is en deze kan soms heel hard zijn. Weten dat sommige momenten nooit meer terug zullen komen. Dat het alleen nog herinneringen zijn, prachtfoto’s in één van de jaarboeken in je kast. 

Het zal vast een ieder een keer overkomen zijn. Alles verloopt vlekkeloos, maar toch voel je je van binnen een stukje verdriet. Met een brok in je keel zit je op de bank en gaat je mind terug naar het verleden. Een gevoel van angst, verdriet, realiteit….  Soms door een bepaalde gebeurtenis, soms door de laatste druppel die emmer doet overlopen. Door drukte, door stress, door teveel nadenken. Alle factoren spelen mee en bij ons als vrouwen kunnen onze hormonen dan behoorlijk op de kop staan. Het ‘nare’ gevoel alsof je er weer midden instaat. Inmiddels heb ik geleerd er mee om te gaan, alles een plekje gegeven. Maar soms is het gewoon nodig om even ‘uit te huilen’. Accepteren dat het zo is en het daarna weer rustig laten gaan. Deze momenten zal je altijd hebben in het leven

En als je bij een moment deze een dierbare naast je hebt staan die je opvangt, die je steunt is dat echt dankbaarheid. Iemand die het ziet, eigenlijk niet begrijpt, geen woorden weet te vinden, maar er wel voor je is. Die begrijpt dat een lieve knuffel voldoende is, er gewoon voor je is en je laat zien dat je niet alleen alleen bent….Dankjewel

Het jaar afsluiten in Spanje

Final check… “Echt niets vergeten?” “Uhm, nee volgens mij niet… “Paspoorten hebben we?” “Ja!” “Nou dan kunnen we…” Met wat slaperige ogen kijk ik uit het raam, een rust van stilte en het enige wat te zien is zijn de verlichte lantaarnpalen. Terwijl ik mijn eiwitshake opdrink lees ik de info nog een keer door. Hopelijk verloopt alles vlekkeloos, hebben we geen vertraging en landen we zoals gepland om 9.15 uur. Met een kleine gaap zie ik op de klok dat het 15.00 uur is, een tijdstip waarop de meeste mensen nog heerlijk slapen. Ik voor me uit, sta stil bij het moment en besef ik me maar al te goed hoe dankbaar ik ben. Op het laatste moment toch besloten om oud en nieuw in Malaga te vieren. Om weer een nieuw jaar te kunnen beginnen in mijn favoriete Spaanse stad. Genieten van elkaar, genieten van de cultuur en werken aan de Spaanse taal. Ik kan je niet beschrijven hoe gelukkig ik ben, hoe dankbaar om dit te kunnen en hoe enthousiast om weer Spaans te kunnen spreken. Het jaar 2018 afsluiten in het land waar ik zo van hou….Dankjewel

Dankjewel

Een nieuwe dag, aan het werk, boodschappen doen, shoppen, gewoon lekker doen waar je zin in hebt. Wij mensen kunnen soms best ondankbaar zijn, door de gewoontes, er vanuit gaat dat iets zo gaat. En aan de andere kant weten dat het niet vanzelfsprekend is. Dat niet iedereen die luxe heeft. Iets wat ik mezelf echt heel goed besef. Ik zeg wel eens, ik ben verwend.. Verwend met geluk en liefde en daar ben ik heel dankbaar voor. Niemand weet wat er komen gaat en hoe iets zal gaan lopen. Een reden waarom ik mezelf meerdere malen per dag eraan herinner dat het belangrijk is om stil te staan bij de mooie momenten. Probeer ik echt dankbaar te zijn voor de kleine dingen.

Een bedankje kan soms heel veel doen. Die kleine waardering geven aan mensen welke dit volgens jou verdienen. Een schouderklopje, een knuffel, zomaar een kleinigheidje op een doordeweekse dag. Een bedankje met 9 letters. Heel simpel, heel gewoon, maar zo waardevol.

Dankjewel

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *